«مشروطه خواهی به مثابه ارزش،جمهوری خواهی به مثابه ضد ارزش»

_در هر دوره ی تاریخی واژه ها و مفاهیمی در عالم سیاست روتین (routine)و پرکاربرد می شوند و معمولا آن قدر مقبولیت می یابند که مخالفت با آن ها به آسانی امکان پذیر نیست.

_اگر پس از انقلاب سال 57 «انقلابی گری» یک «ارزش» بود و هر رویکردی غیر از آن به «ضد ارزش» تبدیل شده بود،اینک هم «اصلاح طلبی» در نزد بخشی از تحول خواهان «ارزش» است و متاسفانه داستان «ضدارزش ها» هم در جریان است،هر مفهومی برای مقابله با نظم موجود غیر از «اصلاح طلبی» مطرود است و «ضد ارزش»،آن هم «اصلاح طلبی» مورد نظر اصلاح طلبان.

_متاسفانه علیرغم کم و کاستی های این روش که طی چند سال اخیر و به دنبال غالب شدن این روش در مشی مبارزات سیاسی نیروهای تحول خواه عیان شده است،واضعان و نظریه پردازان این روش همچنان بر «بی بدیل» بودن روششان تاکید می ورزند و ظاهرا آن قدر به بدیهی بودن مفاهیم ارائه شده اعتقاد دارند که نیازی به اثبات درستیشان نمی بینند.

_یکی دیگر از مفاهیم ارائه شده برای نیل به مبارزات سیاسی «جمهوری خواهی» است.اکبر گنجی واضع و مدافع تمام عیار این مفهوم برای شرایط کنونی ایران است. وی مفهومی که اصلاح طلبان ارائه کرده اند را «مشروطه خواهی» برداشت کرده و آن را به علاوه ی «روش عملی» برآمده از آن شدیدا نقد کرده است.

_شاید اصلاح طلبان بدین جمع بندی رسیده باشند که بهتر است گنجی نباشد،بهتر است «ضد ارزش جمهوری خواهی» از بین برود تا مبادا تبدیل به «روشی عملی» شود که با مفهوم و روش ارزشمند «اصلاح طلبی» به مقابله بپردازد. آیا سکوت آنان در بحران اعتصاب غذای گنجی تعبیر دیگری جز این دارد؟